Dick & Nana Overland by LandRover

Welcome @ Dick and Nana Overland by LandRover
You want this website in english? go to http://babelfish.altavista.com/ (see links) and there you can select this website (http://www.overlandxlandrover.com) to be translated into English -or French- language! Choose the language "Nederlands naar Engels" -if you want English-. Then this website will be in English in a few seconds! As easy as that... and you get a very good idea what about this Dutch website is!
Lots of pleasure and hopefully we hear from you!
PLEASE FEEL FREE AND LOOK AT the link "WAYPOINTS" FOR ALL OUR WAYPOINTS!!

Hier vind je de reisverslagen en updates van onze reis en trips! Regelmatig zullen we foto's, verslagen en persoonlijke ervaringen op deze weblog plaatsen. Zo kun je een beetje met ons meeleven en op de hoogte blijven over het hoe en wat, de ins and outs van de regios en mensen outthere!

Geniet van alle verhalen! De wat oudere verhalen vind je onder het kopje archief. Onder het archief vind je de links! Via de links kom je bij ons fotoboek, het weer bij ons, de waypoints en andere interessante links naar verschillende websites.

We wensen je heel veel leesplezier en mocht je contact willen opnemen.. klik dan in het bovenste vakje op "mailformulier Dickennana" en daar kun je je naam, jouw emailadres en mailtekst kwijt! Ook kun je onder elke log "reageer" aanklikken en dan kun je je reactie direct plaatsen op de weblog! Hopelijk lezen we snel van je! Via mail of reactie...

Groet je
Nana en Dick

even geen verhaaltjes...

beste trouwe lezers,

de laatste tijd zijn ook wij, net als iedereen in NL, gewoon aan het werk. Momenteel is het rustig aan het front waarop we bijzondere dingen meemaken, dus vandaar dat het mogelijk even kan duren voordat er weer een smeuig (met twee puntjes op de i) op onze weblog komt. Natuurlijk houden we individueel mensen wel op de hoogte middels persoonlijke mail. Dus als het je te lang duurt voordat je iets van ons hoort en je wilt meer wilt weten over hoe het met ons gaat, kruip achter je toetsenbord en mail ons! Natuurlijk laten we dan Z.S.M. van ons horen.

Bedenk maar zo dat het vroeger (de tijd voor internet) ook zo was. Geen bericht, goed bericht.. dus maak je vooral geen zorgen!

Groetjes en tot mails ;-)

Nana & Dick

daily life in Delhi (2)

Soms lachen we er enorm om… soms kunnen we wel onze schoenen opvreten van frustratie. Maar zelfs als we de schoen op hebben, dan alsnog lachen we maar weer want frustratie brengt je helemaal geen stap verder!

In NL is het op dit moment carnaval, maar hier is het elke dag carnaval. Zo zijn er dagelijks zo veel voorvallen te beschrijven die in NL zeer ongewoon worden beschouwd. Ik bedoel.. wanneer heb jij je voor het laatst bij de kapper gezeten en kwam er een kwijlende koe voorbij slenteren?!?! NOU?!? Nee, dat maak je niet mee in NL, daarvoor moet je echt in India zijn! Hier maak je van alles mee.. aan de lopende band. Wat zeg je? Oh, je wilt meer van dit soort voorbeeldjes. Nou dat kan! OK, komen ze…

Voorbeeldje 1.

Wanneer is voor het laatst bij jou in huis de stroom uitgevallen? Hier gebeurd het routinematig dagelijks 2x ! Eén keer gaat ’s ochtends om 09.00u gaat de stroom eraf tot 10.30u en ’s middags nog een keertje van 14.00u tot 15.30u. Dit met als gevolg dat we ’s ochtends voordat we naar kantoor gaan, we onze tanden staan te poetsen in een aardedonkere badkamer. Laatst had ik (D), tijdens de middag powercut, tijdens het richten van mijn hoognodige plas toch wat licht nodig. Dus ik dacht slim te zijn dmv een kaarsje op het waterreservoir te zetten, zodat ik mijn handen vrij kon hebben voor het noodzakelijke richtwerk. Afijn, werk gedaan, handen gewassen en weer van het koppie thee genieten. Toen we een half uur later wat geluiden van de badkamer hoorden komen, ging Nana even kijken en kwam met een hevige schrik tot de ontdekking dat het (LET OP!) plastieken waterreservoir in brand stond!! Het resultaat kun je op de foto in het fotoboek zien. Altijd leuk voor later..

Voorbeeldje 2.

Internet. Om met het thuisfront af en toe te kunnen bellen hebben we internet nodig. Op dit manier kunnen we voordelig Skypen. In NL bel je de KPN -of een andere provider- op en wordt het hardware binnen enkele dagen geïnstalleerd (op afstand) en dan heb je internet. Hier is dat iets moeilijker. Zowiezo met die dagelijkse powercuts, is er gedurende die tijd geen internet natuurlijk. Maar om het goed.. nee anders geformuleerd.. ‘enigszins werkbaar’ geïnstalleerd te krijgen zijn we hier één volle week dagelijks elke avond mee bezig geweest en in die tijd ook nog 1 volle werkdag met vier technische mensen hard aan het werk!! En nog is het bijna elke dag even bellen met de TD van onze provider omdat de connectie weer eens wegvalt. Ze kennen inmiddels onze stem en weten direct ons huisnummer en klimmen hier letterlijk de boom in voor ons. Want in de boom die voor ons huis staat hangt een grote box van waaruit de internetverbindingen voor dit stadsgedeelte verdeeld worden!! Vanuit die boom gaan allemaal draden naar verschillende huizen en zo ook ons appartementje. Dus als het een keer hard waait… weet jij wie wij vaak aan de lijn hebben. De man van de TD en niet het niet thuisfront!!

Zo genoeg leedvermaak voor jullie. De volgende keer weer nieuwe verhaaltjes van DickieDick en Nananatuurlijk.

Een oproep van ons voor iedereen: voor degene die Skype nog niet hebben.. svp downloaden via Skype.com. Daarmee kunnen we gratis live met elkaar praten/bellen via de computer. Ons adres is: dickennana

En voor degene die ons hier direct op ons mobiel willen bellen of smsen.. dat mag natuurlijk ook.. ons mobiele nummer is +91 (voor India) en dan 9873023325

Houdt svp in ieder geval rekening met het tijdsverschil van ongeveer 4,5 uur. 12.00u NL tijd is 16.30u hier.

tot de volgende keer maar weer!

groeten D&N

Daily Delhi life

Ook wij zitten na dik vier weken alweer helemaal in het dagelijkse leven; wel even wat anders dan reizen. Zo moest er een net pak komen voor de network borrels en terwijl ik voor de spiegel stond miste ik toch wat. Het pak was prachtig maar het hoofd doorboven, daar moest nog wat aan gesleuteld worden. Op naar de drogist voor een pak haarverf. Het is Dick gelukt om mij anderhalf jaar lang met ongeverfde haar te laten rondlopen maar nu was het toch echt tijd voor een “expat” kleur. En daar blijft het natuurlijk niet bij; bij een nieuw kleurtje hoort ook nieuwe make-up en dan ook meteen goed; YSL! Ik begon weer helemaal in “the mood” te geraken en bedacht dat ik best kanwennen aan het leven hier. Door alle vriendelijkheid van de buren (altijd fijn om een ander de schuld te geven) begonnen er weer de eerste tekens van overtollig vet te verschijnen; tijd voor een sportschool. Samen met Ajay en Dick, want die konden ook wel wat oefening gebruiken, gingen we op zoek. Vlak bij ons huis was een erg mooie sportschool met alles erop en eraan. De contributie was dan ook vergelijkbaar met die in NL wat voor hier een fortuin is. Wij op zoek naar een andere sportschool die lang niet zo leuk waren. (en een sportschool moet leuk zijn want sporten is niet leuk). Dus wij weer terug naar de eerste; daar bleek dat er ook een sauna, jacuzzi en stoombad was en een speciale aanbieding. Niet verder denken, creditkaart door de gleuf halen en genieten. Dat er buiten mensen dood gaan daar denken we dan maar even niet aan. Na rustig een uurtje gesport te hebben (langzaam opbouwen) was het dan toch echt tijd voor een rondje sauna. Handdoekje, slippertjes, drankje; voor alles wordt gezorgd. HEERLIJK!!!

Voor de mensen (lees mannen) die dit teveel vrouwengeleuter vinden, blijf lezen want er komt ook nog een verhaal over AUTO’S en Indiase logica.

Gisteren reden we in de auto van Ajay naar een eetafspraak in een echt restaurant. Op het einde van de weg waar we rijden staat er een boom waarom heen geasfalteerd is (zie je vaker hier). Dick stopt netjes voor de boom omdat er een tegenligger de hoek om komt. Helaas neemt de bestuurder de bocht iets te krap en rijd zo onze zijkant binnen. Over verzekeringen en papieren wordt hier al helemaal niet gepraat maar deze chauffeur was boos omdat er krassen in zijn auto waren. Dat hij tegen een stilstaande auto aanreed deed niet terzake. En daarbij was hij verbaasd dat wij ons druk maakte om een complete laklaag die van onze auto was. Ajay kwam erbij en die reageerde ook heel laconiek (een schatje maar hij blijft toch een Indier) dus er zat weinig anders op dan elkaar de handen te schudden en weer verder te rijden. Het restaurant was prachtig, het eten heerlijk en we waren in leuk gezeldschap. Eind goed al goed, nu nog op zoek naar een internetprovider.

Wordt vervolgd.

een FANTASTISCH 2007!!

Vanuit New Delhi willen we iedereen een FANTASTISCH, gezond, gelukkig, voorspoedig, krachtig, fulfilled, succesvol 2007 toe wensen!! Dat al je wensen werkelijkheid mogen worden en dat alle cosmische energie je mag ondersteunen op de momenten dat je het nodig hebt.

Hééééél veel liefs!

Dick & Nana

aangezien het hier 4,5 uur eerder nieuwjaar is dan in NL... zijn we jullie lekker een beetje voor!!

Drie weken Delhi

lijken alweer drie maanden.

In ons blok op de begaande grond wonen een broer en zus uit Syrie. Hij spreekt wat Engels en haar geef ik Engelse les (dus dan weet je haar nivo). Erg aardig en erg gastvrij; het is onmogelijk om naar buiten te gaan zonder eten en drinken te hebben gekregen. Op de eerste verdieping woont de familie waarvan we huren. Vader, moeder, drie zusters en een broer; wonende op dezelfde oppervlakte als Dick en ik. Ook hier kunnen we niet echt de deur passeren zonder goedendag te zeggen en thee te drinken. Alleen de jongste dochter spreekt wat Engels maar ondanks de taalbarriere lachen we veel samen ook al weten we niet precies wat er gezegd wordt. Een lieve familie die zeer behulpzaam is met alles. Zo hebben we sinds kort een echte douche met een warmwater boiler. Heeerlijk!! En een hangtoilet met een doorspoel systeem. (Tweede kerstdag kwamen ze met z’n allen een kado brengen; een foeilelijke klok, erg schattig). Op de tweede verdieping woont Ajay. Erg zorgzaam en lief; altijd in voor een praatje of thee. We hebben zoveel geluk met het plekje waar we wonen; het voelt een beetje als een tweede familie. Op de derde verdieping wonen wij; ook een erg leuk stel maar iets meer gesteld op hun privacy. Het voordeel is dat we “buitenlands” zijn dus alles wat raar is wordt getolereerd onder die noemer.

Ajay heeft een goede vriendin (Minu) waarvan haar man ook werkt in ons kantoor. Hij verzorgd “Yogic Vacations” een onderdeel wat speciale vakanties in Noord- India verzorgd. Hier hebben wij op zich niet zo heel veel mee te doen. Ook Minu is een warm mens. Laatst wilden we haar en Samir (haar man) uitnodigen om te komen eten. Het verhaal wat Ajay ons toen vertelde was zo bizar…. In India is het de gewoonte dat een vrouw op het moment dat ze trouwt bij haar schoonfamilie gaat wonen. En dit geeft in veel families problemen en stress. Minu bijvoorbeeld mag van haar schoonmoeder geen vrienden of verwanten uitnodigen in het huis. Minu en Samir zijn nu voor 12 jaar getrouwd wat dus wil zeggen dat ze al die tijd niemand heeft mogen zien, niet eens haar eigen familie!. Ze mag het huis uit, maar alleen op bepaalde tijden en niet samen met haar man. Op allerlei mogelijke manieren maakt moeders haar het leven zuur en manlief durft niet tegen moeders in te gaan. Als je Minu ziet kun je je dit niet voorstellen; goed opgeleid, slim, voorkomend etc. Dit hele verhaal is vanuit onze optiek bijna niet te bevatten. Natuurlijk hebben we deze verhalen al vaker gehoord in India, maar om hier nu van zo dichtbij mee geconfronteerd te worden is toch iets anders.

Ook op kantoor gaat het er iets anders aan toe dan gewend. Momenteel zijn we op zoek naar iemand die ons kan helpen met contacten leggen, telefonische afspraken etc. Een persoon die “body” heeft en met kritiek kan omgaan. Maar al die meisjes zijn zo timide met “yes sir” en “no sir”. Aan de andere kant kost een salaris dan ook drie keer niets; 180 euro voor een zesdaagse werkweek van negen tot zes. Ook al ben ik hier niet voor het geld; het zou toch fijn zijn als ik iets hoger op de payroll kan komen te staan?

retraite is afgelopen

We zijn weer terug in de bewoonde wereld.

Wat een belevenis om een maand lang in een prachtige maar vooral vredige atmosfeer van een internationaal vermaard klooster te mogen leven! Elke dag leven “naar de bel”. Dat betekent zoveel als dat je niet weet hoe laat het is maar je weet.. als de persoon met de klinkende bel voorbij komt lopen.. dan is het tijd voor de volgende fase van de dag. Die fase kan een teaching zijn of een meditatiesessie of (en daar keken we altijd naar uit) eten!

Het voelde (naar rato, want een Club Med kost véél meer Rupees) echt alsof we in een resort waren met alle faciliteiten en het enige wat we hoefden te doen was genieten van wat ons geboden werd. Heerlijk! Echt een aanrader om eens te doen wanneer je echt los wil komen van het dagelijkse bestaan, ipv een vakantie aan/op het strand.

Tijdens de maand was er een speciale periode van 12 dagen die de Mahayana Precepts werd genoemd.; een soort van vasten. Zo’n dag begon om 05.00u om 42 prosternaties (voluit op de grond gaan liggen) om alle Boeddha’s te eren. Daarna een verklaring van een half uur afleggen waarin we beloofden toevlucht te nemen in de Boeddha, de Darma en de Sangha. Als beloning kregen we een kopje niet-te-drinken-melkthee waarna de eerste meditatiesessie van een uur begon. Hierna (het is inmiddels 07.30u) zou normaal ontbijt zijn, maar omdat we aan het vasten waren kregen we helaas niets. We kregen wel tot 09.00u de tijd om volop te gaan genieten van een koude douche (echter.. om de dag want er was onvoldoende water voorradig om iedereen elke dag te laten douchen). 09.00u begon de eerste teaching van de dag en die duurde 2 uur. Daarna mochten we ons botvieren op het buffet. Dat was altijd één van de hoogtepunten van de dag. Niet alleen omdat het heerlijk eten was, het was ook het enige eten van de dag! Daarna vrij tot 14.00u om te genieten van het heerlijke zonnige weer door lekker in de tuin van het klooster een boek te lezen. Dan weer volop aan de slag in de discussiegroepen om vervolgens om 15.30u de tweede teaching van de dag te krijgen. Om 17.00u hadden we de keuze uit normale thee of melkthee dus die keuze was snel gemaakt. Als de thee op was weer snel terug naar de gompa waar alle lessen werden gegeven voor een 2^e meditatiesessie van 1,5 uur. Normaal zou het dan tijd zijn voor het avondeten maar dat werd een kopje warme chocolademelk. Als afsluiter van de dag kregen we tijdens de avond een sessie waarin de grondlegger van de organisatie FPMT, de gereïncarneerde Lama Zopa Rinpochee. Om je een idee te geven hoe energiek deze man op 60 jarige leeftijd is.. hij slaapt nooit! Het enige wat hij elke nacht doet is van 04.00u tot 06.00u mediteren en voor de rest geeft hij teachings, en zet hij zich (letterlijk) zijn hele leven in voor het Boeddhisme! Ongelooflijk wat een uitstraling die man heeft, echt onvoorstelbaar!

In het begin leek de maand lang te gaan duren maar uiteindelijk is het einde dan toch ineens daar. Wat vliegt de tijd toch altijd, en helemaal als je met leuke dingen bezig bent.

Direct na de cursus zijn we op het vliegtuig gestapt naar New Dehli waar we onze vrienden Ajay & Suruchi verrasten met ons onverwachte onaangekondigde eerdere terugkomst.

Van het vredige en rustige Kopan-klooster naar het hectische en altijd drukke New Dehli. Over een cultuurshock gesproken!!

Mocht je contact met ons willen opnemen of in het kader van de komende Kerstdagen ons iets willen toesturen dan kan dat natuurlijk altijd. Het adres waar je iets naar toe kunt sturen is:

Z Meditation
104, Skipper House,
62-63,  Nehru Place

New Delhi 110019

India

Tel. 0091 11 26472000 of 0091 11 26472001

PS: ook onze mailbox staat weer open.. tot mails?!

Terug in vertrouwde omgeving,

Zoals het heel erg vertrouwd was om terug in NL te zijn, was het bij terugkomst hier in Kathmandu ook direct weer ‘bekend’. We kwamen aan in het donker en terwijl we in onze aftandse taxi zaten naar ons oude vertrouwde “Souvenir-guesthouse”, was het weer als vanouds af en toe even schrikken als er weer eens een andere weggebruiker zonder verlichting (met lampjes die branden bedoelen we hiermee) de weg overstak. De gaten in de weg, het vuilnis dat overal en nergens lag, verkeersdeelnemers dwars door elkaar krioelend… kortom .. we zijn weer terug in een hele andere wereld!

Vergeleken met april/mei toen we hier waren is het nu veel drukker met buitenlandse toeristen en is er heel veel meer bedrijvigheid in de winkels, restaurants en hotels of guesthouses. Fijn voor de locale middenstand en het algemene beeld van Nepal natuurlijk. Andere kant van de medaille is, dat de prijzen veel hoger en veel minder makkelijk onderhandelbaar zijn. Zo zitten wij nu in hetzelfde guesthouse tegen onze oude prijs (gelukkig), terwijl andere gasten ongeveer het dubbele betalen.

Verder is het de afgelopen dagen voor ons een kwestie geweest van voorbereiden op de retraite van 1 maand in het boeddhistische Kopan klooster. De eerste dagen waren we flink verkouden en konden we die tegelijkertijd met de jetlag lekker wegslapen door lang in bed te blijven. Ook wat dvd-tjes kijken en wat flipperen op de laptop zijn deze dagen onze drukste bezigheden. Daarnaast shoppen voor de laatste spullen die we nog nodig hebben (slaapzakken, persoonlijke verzorging, etc.).

Ook wilden we voordat we het klooster in zouden gaan ons Indiase toeristenvisum al graag hebben. Weer lange rijen toeristen voor de poorten van de ambassade en veel creativiteit om zo laat mogelijk aan te komen bij de poorten en toch zo snel mogelijk geholpen te worden. Mensen die vroeg (ongeveer 3 uur voor openingstijd) arriveren en zelf een nummertjessysteem ontwikkelen met handgemaakte briefjes, om deze vervolgens door te geven aan de laatst arriverende die een nummertje krijgt, waarna de procedure zich herhaalt. Mooi om te zien hoe zo’n proces werkt zich ontwikkeld wanneer de ambassade helemaal geen orde organiseert. En ook leuk om te zien hoe creatief er met een geïmproviseerd systeem omgegaan wordt want wij stonden zonder nummer vooraan. Tja, ons systeem werkt door het geven van enkele roepies aan de poortwacht! Werkt erg goed, hihi!!

Vandaag is de dag dat we ons visum kunnen ophalen, en het lijkt vooralsnog dat de afwijzing van ons businessvisum in NL ons hier geen parten gaat spelen.. maar met Indiërs weet je het nooit dus we (Nana met name) moeten nog even in spanning afwachten.

Morgen (di 07.11) is het dan echt zover en gaan we eindelijk naar Kopan. Daar waar we naar uitgezien hebben gaat dan eindelijk gebeuren. Misschien hier dan wel verlichting (en nu bedoelen we niet de brandende lampjes)? We zullen het beleven en ervaren. Helaas (of is het juist “gelukkig”?!?!) zijn we nagenoeg afgesloten van de buitenwereld. Mochten er toch nog zéér dringende zaken zijn om contact met ons op te nemen.. kijk dan op www.kopan-monestary.com (zie ook links) hoe je in contact met ons kunt komen.

Tot ongeveer 10 december zullen we dus niet in staat zijn om mail te beantwoorden. Dus svp wat geduld. Je hoeft je geen zorgen te maken als we even niet reageren.. er wordt goed voor ons gezorgd. denken we..

ziek, zwak en.. stinkend

Weggebracht door Lonneke en uitgezwaaid door Frank, Hendrik, Marieke en Lonneke konden we beginnen aan onze lange reis met bestemming Kathmandu. We waren ruim op tijd zodat ook ik (Nana) relaxed kon zijn, althans dat probeerde ik. In Londen moesten we overstappen en daar wachtte ons een onaangename verrassing; we mochten maar 1 stuks handbagage meenemen en alles wat vloeibaar was moest ingeleverd worden. Dus ook deodorant,tandpasta, mascara, water en lenzenvloeistof! Hier bleek al hoe verwesterd we waren in de twee maanden NL. We konden geen afstand doen! De enige oplossing was alles in 1 tas te proppen wat mee mocht en de andere tas met verboden spullen opnieuw in te checken. Dit nam ruim anderhalf uur in beslag, maar dat hadden we er voor over. Na de security check konden we de deo en tandpasta opnieuw kopen! (over verspilling gesproken, hele containers lagen vol met weggegooide spullen). Het vliegtuig naar Muscat had wat vertraging dus we hadden alle tijd om te shoppen. Voorheen was dat Chanel en Yves, nu kwam ik niet veel verder dan de goedkoopste tandpasta en deo. Toen ik met losse Euro’s wilde betalen ging dat helaas niet, alleen papiergeld werd aangenomen. Het echte reisgevoel was er weer; een avondje geen tandenpoetsen en niet teveel door de neus ademen… Het vliegtuig was heerlijk luxe met kussentje, dekentje en een zakje met oogklep en sokken. Met ieder een eigen videoscherm kon de reis echt beginnen. Na heerlijk geslapen te hebben hadden we een tussenstop in Muscat. Vreemd om weer gesluierde vrouwen te zien en mannen in jurken. Na wederom een vertraging vlogen we richting Kathmandu. Het vliegtuig was niet helemaal vol zodat we lekker konden slapen. We kwamen laat aan en werden door de taxi naar het ons bekende souvenir guesthouse gebracht, waar Madan de eigenaar niet kon geloven dat we er weer waren, en ook nog zonder auto!? Tjaa, klein pijnpuntje. De volgende ochtend werden we om drie uur wakker, hoezo jetlag! Allebei ziek en verkouden. Gelukkig hebben we alle tijd om bij te komen en uit te rusten voordat in Kopan de wekker om zes uur gaat.

PS: in NL was er in het nieuws dat er hier een bus het ravijn ingereden was. Dat klopt. Gezien het feit dat wij dit typen... zaten wij er dus niet in (gelukkig)!

Nana wil wel met de bus naar New Dehli.. overreden jullie haar svp?! Dick wil met het vliegtuig. Sponseren jullie hem svp?

enkeltje Katmandu

Na heel veel lieve vrienden, kennissen en familie weer te hebben gezien werd het volgens ons wel weer eens tijd om richting Delhi te gaan. Helaas wilde onze meneer Singh van de Indiase ambassade nog niet zo meewerken; het werkvisum liet nog even op zich wachten. Op zich niet zo heel erg want zo konden we een tweede rondje bezoekjes doen met de daarbij behorende etentjes, wijntjes, kaasjes en allerlei andere lekkere dingen. En omdat we dat binnenkort weer allemaal gaan missen genoten we er extra van! Op het moment dat de broeken toch echt te strak gingen zitten hingen wij weer eens aan de lijn bij meneer Singh. Helaas had hij een minder leuke mededeling voor ons; het werkvisum ging niet door. En de rede? "On certain grounds....."? Het blijven Indiers tenslotte.

Toch hebben we besloten om naar Katmandu te gaan. Hier volgen we vanaf 8 november een maand cursus mediteren en Buddhisme. In die maand hebben we geen contact met de buitenwereld dus telefoontjes en mailtjes volgen later. Na Katmandu gaan we naar Delhi. Hoe en wat daar is voor ons ook nog niet heel duidelijk maar dat wijst zich vanzelf.

Morgen vliegen we, we hebben er erg veel zin in. Maar ondanks dat ons verblijf in Nl wat langer heeft geduurd dan gepland hebben we er erg veel plezier gehad. Heerlijk om alle dierbaren weer live te horen en te voelen. We hebben ons bij iedereen heel welkom gevoeld en zijn we in de watten gelegd. Heel erg fijn! Met een extra vermelding voor Jos, de broer van Dick, waar we ruim twee maanden hebben mogen logeren. Echt helemaal super!!

Lieve mensen, tot over.......?

terug in NL...

De ontwikkelingen gingen de laatste dagen ontzettend snel. We hadden in India al besloten om samen met Ajay & Suruchi van Z-Meditation iets te beginnen. We wilden wel eerst naar Pakistan om de eerder genoemde bruiloft bij te wonen en omdat de LaRo een onderhoudsbeurt nodig had. Wat bleek toen we terug waren in Pakistan... het zou riskant kunnen zijn om met de LaRo terug te gaan naar India. We hadden namelijk een extension voor de LaRo nodig en die hadden we niet!

Tijdens de dagen in Islamabad was het continu wikken en wegen wat we het beste konden doen. Toch het risico nemen en dan alsnog in India veel moeten regelen ivm autopapieren en visa... of.. direct terug naar NL en daar de visa regelen om in India te kunnen werken. We kozen voor het laatste.

Inmiddels zijn we met de wind in de rug terug gereden naar NL waar we nu alweer even zijn. Vreemd om terug te zijn en tegelijkertijd heel erg leuk om iedereen weer te zien en te spreken. Het lijkt alsof we niet zijn weggeweest want NL op zich is weinig veranderd terwijl de wereld ook hier gewoon heeft doorgedraaid. Vrienden die trouwplannen hebben; anderen die papa & mama zijn geworden; weer anderen die een sabbatical hebben genomen of juist een andere baan hebben en of zelfs voor zichzelf beginnen; ook hebben we inmiddels vrienden gesproken die ons voorbeeld willen volgen en volgend jaar een paar maanden naar Australië gaan! Helemaal TOP natuurlijk!

Kortom heerlijk om wederzijds met iedereen bij te praten (en tegelijkertijd te genieten van niet-te-versmaden-eten-en-drinken)! Dus als je ons nog niet gezien/gesproken/gevoeld hebt.. bel ons op onze mobiele nummers en we maken snel een afspraak!

Hopelijk tot snel en oh ja.. we zouden het bijna vergeten... blijf regelmatig kijken op deze weblog want we houden je natuurlijk op de hoogte over de ontwikkelingen van onze volgende stappen!

Tot snel!

rondje noord Pakistan

De bruiloft konden we gelukkig weer samen bezoeken. De festiviteiten waren leuk om mee te maken. Een prachtige mix van wat we al eerder hadden meegemaakt in Iran en India. Wel iedereen in één zaal, maar toch min of meer gescheiden; mannen links, vrouwen rechts. De grootte buffettafels beloofden veel, maar zodra het eten geserveerd wordt blijkt dat we in India echt gewend zijn geraakt aan de verwennerij voor vegetariërs. Hoewel het meer was dan een appeltje en een ijsje in Iran, was het vegetarische ver te zoeken in de gebakken rijst met kippenborst in jus.
Na lang wachten kwam de bruid dan binnen onder luid trompettergeschal van de locale fanfare. Het bruidspaar werd geacht op stoelen te gaan zitten zodat vervolgens de diverse groepen van mensen eromheen kon gaan staan voor de foto. Nogal bruidspaaronterend om daar zo te zitten als figuranten in een theaterschouwspel waarbij het publiek af en toe het podium op komt om zelf op de foto te gaan met de hoofdrolspelers! Gedurende de 2 uur dat zij daar zitten kijkt de bruid niet op en blijft de hele tijd staren naar een punt ongeveer 2meter voor zich, zodat ze een teneergeslagen oogopslag heeft. Als ik als geïmproviseerde persfotograaf een groepsfoto maak van de familie van Shakeel en roep “SMILE”… kijkt iedereen mij vreemd en verward aan en precies op dat moment flits ik de foto! Zo, dat is nog eens een andere foto dan alle andere! Haha!

De dag na de bruiloft gaan we samen met Roel en Lizzy onderweg naar noord Pakistan. We besluiten om een ronde van ongeveer 1000km klokwijs te gaan rijden. Na de eerste nacht vertrekken we voor een echte bergetappe met spannende bergpassen. De regenval van de laatste tijd zou er wel eens voor kunnen zorgen dat we door enkele landslides moeten ploeteren. En ja hoor, na 10km is het al zover! De lokale bromsnor houdt met een klein hekje alle verkeer tegen. Roel en ik (D) gaan lopend op verkenningstocht om te kijken of we met twee LaRo’s er misschien toch doorheen kunnen. We treffen een landslide aan die mij tot halverwege de kuiten doet wegzakken. “Nou, dat moet wel lukken en het is ieder geval ondiep genoeg om het te proberen” besluiten we. Vol goede moed vertrekken we nadat Bromsnor heeft aangegeven dat we dit wel op eigen risico doen…
Op weg naar de plek waar we de landslide eerder aantroffen rijden we onder een overhangende rotspartij door en we horen ineens een overweldigend hard geluid... de LaRo is volledig onder een dikke laag modder die over ons neerkwam en ons zicht even totaal wegnam! Roel & Lizzy rijden voorop en houden de vaart erin, wij volgen, Roel neemt plotseling een andere route dan we tijdens de verkenning hadden afgesproken. Wat doet ie nu?! Lukt het? Lukt het niet?... Ineens staan zij stil zonder dat de remlichten hebben gebrand. Hij rijdt direct vast! Nana sommeert mij om te stoppen en dat doe ik dan natuurlijk. Nana reageert geschrokken terwijl ze bedachtzaam haar conclusie hardop zegt.. “misschien moeten we het als een signaal zien dat als de lokalen niet gaan, en dat wij dan ook niet moeten gaan”! OK Nan, dat doen we de volgende keer! Nu eerst even R&L eruit trekken! Dat gaat voorspoedig en als de gemoederen enigszins tot bedaren zijn gekomen vertelt Roel dat onze oorspronkelijke route niet meer ging want er lag inmiddels veel meer modder.
OK, niet klokwijs rond, dan maar anti-klokwijs via de KKH naar het noorden. Ons wel bekend.
Na aangekomen te zijn in Gilgit (inmiddels 350km verder) blijkt dat er op onze route wederom landslides zijn. 2 deze keer. We besluiten een dag te wachten en het tot morgen aan te zien. Nana en ik bedenken in de auto dat het wellicht wijzer is om dan maar terug te gaan en het te accepteren dat we niet naar Chitral kunnen, evenals vorig jaar toen we hier waren. De volgende ochtend blijkt volgens de meest recente informatie van westerlingen die arriveerden in het Medina guesthouse –waar we zaten-, dat nu ook onze terugweg via de KKH geblokkeerd was. Er was de afgelopen nacht als gevolg van de hevige regenval een brug ingestort! We zaten vast zo leek het! We konden dus zeker niet terug en ook niet verder want we vernamen dat de landslides in de richting die we oorspronkelijk al wilden, er nog steeds waren, maar ook dat er geruchten waren dat er mensen doorheen kwamen. We besloten het erop te wagen.
Met een kleine omleiding om de eerste landslide te omzeilen kwamen we aan bij de 2e landslide. Deze was dusdanig groot dat nagenoeg alle verkeer niet verder kon… maar spectaculair namen de LaRo’s deze hindernis als balletdanseressen die het zwanenmeer uitvoeren. Lichtvoetig!
De Kalashvallei in de buurt van Chitral, waar we getuige mochten zijn van repetities van rituele dans voor de oogstfeesten eind augustus, was alle moeite meer dan waard geweest! Wat is LandRover rijden toch ontzettend gaaf!

henna party...

De douche bij de engelse expat Cathy was heerlijk en bijna verslavend… Hoewel ze een extra bed dat ze over had, aan had geboden om te overnachten hebben we daarvoor beleefd bedankt. (hebben we geleerd in Iran, als je daar iets aangeboden krijgt, is het fatsoenlijk om te bedanken. Dit om geen gezicht te verliezen als aanbieder omdat je het niet kunt veroorloven om iets aan te bieden, terwijl je als krijger ook je gezicht niet hoeft te verliezen om vriendelijk te bedanken. Leuke gewoonte. Vooral omdat je bij de derde keer dat je iets aangeboden wordt, het vriendelijk mag aannemen) We bedankten dus vriendelijk… zoals geleerd in Iran… maar Cathy is Engelse dus die bood het niet nog een keer aan en dus mochten we na de heerlijke douche toch weer terug naar de shebbie overlanderscamping. Die nacht wordt Nana echt verschrikkelijk ziek en komt het bij haar aan alle kanten spontaan eruit! Ook een lichte verhoging komt er nog eens bij dus je kunt je voorstellen dat dat op zo’n ranzige camping niet fijn toeven is. De volgende dag hadden we met Roel & Lizzy iets afgesproken en dat lukte nog net. Maar met een ziek, zwak en misselijke Nana nodigden zij ons uit om toch naar de villa van Cathy te komen om daar even iets te drinken en op krachten te komen. Dat lukte slechts een beetje en toen Cathy weer thuiskwam van haar werk nodigde ze ons weer uit om te blijven. Deze keer zeiden we direct ja… graag! Het bed was nog groter dan in we in Lahore bij het Leger des Heils hadden gehad. Zieke Nana heeft er uiteindelijk bijna 4 dagen in gelegen en is gelukkig helemaal hersteld. Grote dank aan de engelse gastvrijheid van Cathy want op deze manier is het toch iets aangenamer ziek zijn. Door Shakeel, onze vriend die ons had uitgenodigd voor de bruiloft van zijn dochter –waar het uiteindelijk allemaal om begonnen is- werden we ook nog eens uitgenodigd om 2 dagen ervoor ook aanwezig te zijn. Het was een zeer speciale avond want dan zou de henna gezet worden op de handen van alle vrouwen en bij de bruid! Leuk, want ook bij Nana zou dat gezet gaan worden… ware het niet dat Nana ziek op bed lag en ik dus alleen acte de presance mocht tekenen! Ach, dan ga ik wel alleen. Leuk om al die dames met henna bezig te zien, leek me. We waren gevraagd om 20.00u er te zijn dus Dick staat daar om 20.00u met zijn vinger aan de deurbel. Is er nog helemaal niemand! Shakeel was met de laatste voorbereidingen bezig dus ik help hem nog eventjes mee. Tussentijds vraag ik hem wat er vanavond allemaal staat te gebeuren en hij verteld in geuren en kleuren en trots als een pauw dat vanavond de damesavond is en dat alle vrouwen (nichten, schoonzussen, tantes etc) van de familie komen en henna gaan zetten. Met zelf muziek maken en zo. “Nice” zeg ik, “can ik make some pictures?” vraag ik. “No!!” reageert hij verbaast en geschrokken te gelijk. “No, you have to sit with the men downstairs in the living room! You’re not allowed upstairs!!” Nou, daar zat ik dus een uur later op de bank met ongeveer een man of zes te praten over koetjes en kalfjes! Na een tijdje gekletst te hebben begon ik rond 21.30u toch wel een beetje dorst te krijgen ivm de verzengende hitte met een luchtvochtigheid van 300%. “Ach, er zal ons zo wel iets aangeboden worden” denk ik nog. Maar om 22.00u nog niets en om 22.15u nóg steeds niets! Inmiddels liep het tegen 22.30u en vond ik het inmiddels tijd worden om toch maar te gaan, en ik had een prima excuus dacht ik.. Nana lag ziek “thuis”! Het sociaal verplichte gesprek dat ik voerde en dat -zoals altijd- ging over de verschillen tussen India en Pakistan ging op de automatische piloot want terwijl ik het gesprek gaande houdt, kijk ik elke minuut naar de klok terwijl ik met een droge mond mezelf afvroeg wanneer het geschikte moment kwam. Om 22.40u ruk ik mezelf los uit en bedank ik mijn gesprekspartners voor het inspirerende gesprek en geef aan dat ik naar mijn zieke partner ga om haar te verzorgen. Verschrikt en verrast kijkt iedereen op terwijl ik ze snel de hand schud en ze totaal verbluft met de mond openvallend achterlaat. Als een speer zoek ik snel Shakeel op om aan te geven dat ik ga. “But, but, then you mis all our special traditional food!” was zijn reactie. Helaas voor mijn smaakpapillen die spontaan een Pavlov-reactie van slijm in mijn mondhoeken veroorzaakten en mijn knorrige maag die wel iets lusten, heb ik het vriendelijke aanbod toch maar afgeslagen met het excuus dat Nana toch echt ziek is en ik naar haar toe wilde. Maandag zouden we er de hele avond bij zijn en dan zouden we alles goed maken! Onderweg nog naar een winkeltje gekeken om een zak chips snel naar binnen te verorberen maar helaas was er niets open. Gelukkig was Nana erg blij dat ik weer bijtijds terug was!

terug naar Pakistan?

Nadat we helemaal gerecupereerd waren na de stiltemeditatiecursussen werd het weer eens de hoogste tijd om de LaRo te trakteren op een leuke rit. Tenslotte had ie bijna een maand nagenoeg stilgestaan en had zo op zijn manier ook een periode van stilte ervaren. We wilden vanuit McLeodGanj eigenlijk naar de plaats Leh in de meest noordelijke provincie Ladhak omdat dit echt ontzettend mooi schijnt te zijn volgens verschillende overlanders. Echter zijn ook daar de wegen heel erg slecht en omdat enkele stabilisatorrubbers na de slechte wegen in Spitty vallei volledig vergaan waren en ook een koppelstuk van de stuurstangstabilisator besloten we eerst de LandRoverdealer in Islamabad te bellen. Toen we Shakeel (onze vriend van de LaRodealer waar we vorig jaar bij zijn familie thuis waren uitgenodigd) aan de lijn kregen en we hem vroegen of het verstandig was om eerst naar dit ruige gebied te gaan voordat we naar hem zouden komen… vertelde hij ons dat zijn dochter ging trouwen en dat we bij deze van harte waren uitgenodigd. Oh ja en het was niet zo verstandig om door te rijden met een kapotte stuurstangstabilisator. We vroegen ons even af in hoe verre zijn wens om ons bij zijn dochters huwelijk te laten zijn mogelijk invloed heeft gehad op zijn advies, maar we besloten dat het zowel verstandig als aangenaam tegelijkertijd zou zijn om toch eerst naar Islamabad te rijden.. om daarna dan terug te gaan om de noordelijke provincie te bezoeken. Vanuit McLeodGanj is Islamabad ongeveer 600km en doen we er, inclusief grenspassage, 2 dagen over. (Stel jezelf voor dat vanuit Amsterdam naar Parijs rijdt voor een grote beurt… afstand wordt heel betrekkelijk als je veel reist!)

We vertrekken vanuit ons 2^e thuis om terug naar Pakistan te gaan. Een onverwachte maar daarom niet minder leuke ontwikkeling vonden we. De auto straks helemaal klaar voor het echte ruige werk en weer een bruiloft meemaken! Na de Iranese en de Indiase bruiloften eerder deze reis, wilden we ook dit wel meemaken! De tussenstop in Lahore was ook al verrassend. Onze vrienden Christian en Gunnel, van Het Leger Des Heil, waren helaas weer vertrokken naar Zweden, maar het was geen probleem dat we weer een nachtje konden blijven. Sterker nog.. deze keer kregen we een heel appartement met airco en bad (oh wat zalig!) en een gigantisch groot 2 persoonsbed (daar weten we ook wel raad mee!). Wat hebben we genoten! De volgende dag toch maar weer door op weg naar Islamabad. Op het moment dat we vertrekken vindt er een wolkbreuk plaats exact boven de stad… dat gebeurd hier elke dag tijdens monsoon. De straten staan tot kniehoogte blank en menig auto en riksja komt met electriciteitsproblemen stil te staan in die gigantische waterplassen, waardoor ze nog grote verkeerschaos veroorzaken dan zowiezo al het geval is! Tegelijkertijd nemen kinderen hun kans waar om de straten om te toveren tot hun domein en spelen vol plezier in hun tijdelijke zwembaden waarin allerlei vuilnis voorbij komt drijven.

De tank weer volgegooid (is ongeveer 20% goedkoper per liter dan in India dus als we straks weer teruggaan naar India gooien we de reservetanks ook nog even vol zeggen we tegen onszelf) en op weg naar onze vrienden van de LaRodealer. Na een flinke rit in prachtig weer komen we net voor sluitingstijd we aan bij de garage en zien we een westerse vrouw zitten met een Nederlandse uitstraling. “Are you Dutch?” vragen we, en jawel dat is ze! Blijken Ruth en Norberth -waar we enkele weken geleden mailcontact mee hadden- inmiddels in 3 maanden tijd vanuit NL naar Islamabad te zijn gereden… met hun LandRover! Hèhè, eindelijk weer overlanders en dan ook nog met een LandRover! En om de verrassing helemaal compleet te maken vertelden ze dat er de volgende dag nog een stel met een LandRover naar de garage zou komen. Roel en Lizzy, een NL/Brits stel dat, net als Norbert & Ruth, onderweg is naar Australië. Dat wordt gezellig! De volgende dag om 09.00u staan er drie prachtige LandRovers strak geparkeerd voor de garage van Sigma Motors Pakistan. Wat een stoer gezicht!! (Zie foto!)

Gezien het slechte weer slapen N&R in een hotel en slapen R&L bij een vriendin die werkt op het Britse consulaat. Zij leeft hier als een echte expat in een royale villa met alle voorzieningen zoals airco en 6 man personeel. Alleen het zwembad ontbreekt. Voor de rest alleen maar luxe. Kathy biedt ons aan om een douche te komen nemen als we willen. Nou, zo’n aanbieding slaan we zeker niet af! Zeker niet als je weet hoe die douchecabine eruit ziet! Van alles er op en er aan… masserende waterstralen van alle kanten; muziek op de achtergrond; 2 douchekoppen; afzuiging tegen het beslaan van de douchedeur; zitplaats om even je voetjes te wassen… en dan met Royaal (je begrijpt de hoofdletter) plaats voor twee personen! Je begrijpt dat we lekker gedoucht hebben!

stilte NA de storm...

Eén van de redenen om McLeodGanj te bezoeken was om H.H. de 14^e Dalai Lama weer te zien tijdens de teachings (zo heet dat) die hij zou geven. Het was iets drukker dan we gedacht hadden.. het was deze keer iets drukker dan de vorige keer, in Kalpa, toen we hem goed konden zien en meemaken omdat we op de eerste rij zaten. Op deze eerste dag van de 6 die er nog zouden volgen stonden we ongeveer een kwartier in de rij om door een metaaldetector te moeten om daarna alsnog te worden gefouilleerd en de tassen volledig uitgekamd werden. Al met al bleek dat er hier duizenden mensen waren en dat we Hem alleen konden horen via de radio en zien via een Tv-scherm. Omdat we toch al een uur voordat de teachings begonnen aanwezig waren –best wel op tijd dachten we- mochten we als beloning buiten zitten en je raadt het al… na verloop van tijd begon het te regenen zoals dat hier in India vaker gebeurd tijdens monsoontijd.. niet alleen lang, maar ook héél hard! Nee leuk, die teachings van de Dalai Lama!

We konden hem wel weer heel goed zien van dichtbij als hij wegging van de tempel en zolang je die man, die spiritueel leider niet persoonlijkheid hebt gezien, kun je je niet voorstellen wat het je doet als Hij voorbij komt lopen. Zo’n onvoorstelbaar indrukwekkende energieke en vooral vredelievende uitstraling! Echt, als je ooit de gelegenheid kunt vinden om hem te zien… doen! Elke dag zijn we minimaal een dagdeel (danwel de ochtend of de middag) geweest en omdat het in vergelijking met die eerste dag veel rustiger was, konden we op betere plaatsen zitten en Hem goed zien gelukkig.

Een andere reden om weer naar McLeodGanj te gaan was natuurlijk om ook een stiltemeditatiecursus te gaan doen, zoals we dat ook in november hier hebben gedaan bij Ajay & Suruchi van Z-Meditation. Op 1 juli begon er deze keer 2 cursussen tegelijk, één stiltemeditatie cursus waar ik (D) aan mee ging doen en één intensieve yoga-life-style-cursus (verzorgd door vrienden van Ajay & Suruchi) waar Nana aan mee ging doen. We leefden bijna de hele week gescheiden van elkaar en hadden ieder een hele andere ervaring. Na afloop van beide cursussen hadden we genoeg gesprekstof om eens lekker bij te praten over onze ervaringen. Zo had ik (N) in één van mijn eerste dagen de opdracht om aan vijf mensen een vraag te stellen waar het antwoord nee op zou zijn. Dit is best lastig; het is namelijk niet leuk om een nee te horen. Ik probeerde het eerst bij een yogacentrum: “ik wil graag de middagsessie meedoen maar er niet voor betalen, kan dat? De jongen aarzelde even en zei toen; “oke!”. Niet het antwoord wat ik verwachtte. Even later zag ik een dame met een flesje Pepsi. “Ik zou graag uw flesje Pepsi willen”. ”Dit flesje?”vroeg de vrouw. “Ja zei ik, en de vrouw gaf het flesje aan mij.  Verkeert antwoord! Nog een poging… Een jongen zat te bellen met zijn mobiel en ik vroeg of ik mocht bellen naar Nederland. Hij zei: “Er zit niet veel beltegoed meer op maar alsjeblieft” en gaf me zijn telefoon. Toen gaf ik het op. Ik bedoel, wie in Nederland geeft je zijn telefoon om naar een tante in Australië te bellen?

Ik (D weer terug) had lekker in alle rust een beetje zitten mediteren en wat inzichten gekregen. Niet zo spectaculair als wat Nana ervaren had. Daarom besloten we samen om direct aan de volgende meditatie cursus deel te nemen. Wat je in die cursus geleerd krijgt is om in het NU-moment te blijven, wat er ook gebeurd. Los van emoties en gedachtenpatronen zoals condities die we bv vanuit de opvoeding hebben meegekregen. Dat ging weer goed… genieten van het voortreffelijke eten (bv gewelde rozijnen als ontbijt om je darmen schoon te spoelen) lekker mediteren om de techniek eigen te maken (en jezelf een fikse brainwash te geven). Werkt ècht heel goed… totdat er 3 kinderen op het dak en de motorkap van onze LaRo stonden te dansen... gek hoe oude patronen van ontploffen zo diep zitten dat het gewoon gebeurd!!  Echt ik kan je zeggen dat voor ons beide de meditatiesessie die er direct op volgde weinig effectief was! We konden de techniek perfect gebruiken op dit voorval!!! Toen Nana de pen pakte om de vragenlijst uit te werken wist ik al wat haar onderwerp was..  Het was even weinig mediteren voor ons en erg moeilijk om in het NU-moment te blijven!!

Pas de volgende dag was het weer stil.. stilte NA de storm!

daar wordt je stil van..

het kabinet in NL is gevallen... daar wordt je wel even stil van.

Daarom gaan we de komende week maar (weer) eens even in een retraite. Nana gaat haar kraakbeen eens flink oprekken in een yogaretreat van 7 dagen en ik ga weer eens proberen mijn mond te houden voor 6 dagen.

Nou en durf dan nog maar eens te zeggen dat wij geen grenzen verleggen!!

tot volgende week!

Dick & Nana

jarig in India...

Vorig jaar was het in Istanbul en dit jaar waren we in McLeodGanj om mijn (D) verjaardag te vieren. Wat een ongelooflijk enerverende ervaring om je verjaardag tijdens een reis te mogen vieren! Uit eigen ervaring weet ik dat het als partner van de jarige in de periode voor de grote dag zelf, moeilijk is om te bedenken wat te geven en hoe iets origineels te organiseren. Simpelweg omdat vaak nog helemaal niet duidelijk is waar we zullen zijn dus laat staan dat je weet in welk guesthouse we slapen; wat er te koop is aan cadeaus; wat er te regelen valt met evt ontvangen van poststukken; hoe mensen vanuit NL ons evt zouden kunnen bereiken; is er een restaurant met een leuke kaart maar vooral met wijn!

Nana is het zeer goed gelukt om, buiten mijn weten om, enkele dingen te organiseren om mijn verjaardag tot een heerlijke dag vol verrassingen te laten worden. Echt top!

Zo mocht ik, zoals ik had aangegeven dat ik dat graag zou willen, uitslapen… tot ze het genoeg vond en ik toch echt mijn “nest” uitmoest! Het eerste cadeau was een lieve brief met een klein aandenken en direct kreeg ik het 2^e cadeau… een prachtige tanka. Dat is een schildering van een boeddhistische voorstelling op papier of linnen met een prachtige lijst van (satijnen, zijde of linnen) stof. Deze hangen in kloosters aan de muur in de buurt bij het offeraltaar. De voorstelling die ik kreeg is “the Wheel of life” wat voor de Boeddhisten de basisvoorstelling is van het samsara. Samsara is de eindeloze cirkelgang van “the mind” -cq het bewustzijn-  in geboorte, lijden, dood en wedergeboorte. Echt een hele prachtige tanka.

Daarna zouden we voordat we gingen ontbijten nog “even ergens langs” moeten lopen. Doordat het nogal zwaar bewolkt was hadden we onze paraplu’s toch maar vast meegenomen. In NL heb ik bijna altijd mooi weer op mijn verjaardag… hier in India kun je bijna je klok erop gelijk zetten dat tijdens monsoontijd het elke dag wel een keer flink regent. Onderweg naar onze bestemming, die nagenoeg onderaan een berg lag, begon het dus inderdaad flink te regenen en Nana werd stiller en stiller. Bij aankomst op de plek van bestemming begreep ik waarom.. ze had mijn wens (die ikzelf al vergeten was) willen laten uitkomen maar door het weer werd het nagenoeg onmogelijk. Ze had voor een dag een Royal Enfield gereserveerd zodat we de hele dag lekker door de omgeving konden touren op deze Indiase motor! Wat ontzettend gaaf! En wat verschrikkelijk jammer dat het juist op deze dag dan zo intens hard regent!

We kozen ervoor om dit cadeau nog even in het bekende vat te houden en het dan te doen op een dag dat het (voor zover we weten) lang mooi weer is! Op naar het ontbijt, wat al meer brunch ging worden. Omdat we dus de Enfield lieten staan moesten we de hele berg weer op. Waar Nana had gedacht/gehoopt dit te kunnen doen lekker genietend van het zonnetje achterop een motor te zitten.. werd het… lopend… door de gutsende regen! Het regende zo hard dat we ieder onder onze eigen plu ongeveer t/m onze billen droog bleven en dat onze broekspijpen helemaal doorweekt nat werden.

Snel naar de french bakery voor de heerlijk brunch! Lekker lezen en ontspannen en wachten tot de regen ophoudt om misschien daarna iets anders te gaan doen. Het bleef met bakken uit de hemel komen en na een uur of 2,5 besloten we naar de bioscoop te gaan. Het leek alsof we een privévoorstelling kregen want we waren de enige kijkers. Nu zijn de zalen ook wel iets kleiner dan in NL (max ±25 zitplaatsen), en iets provisorischer dan we gewend zijn. Zo viel door het slechte weer de stroom uit en zaten we letterlijk in het donker. Gelukkig deed na enige tijd de generator zijn werk en konden we de film alsnog afkijken terwijl links en rechts om ons heen het lekkende dak het plenzende regenwater liet vallen.

Na de film werd het dan toch echt droog en het werd zowaar mooi weer. Alle uitbaters van restaurants met (dak)terras waren druk in de weer om alle zitplaatsen weer snel klaar te krijgen voor gasten. We hebben heerlijk in het zonnetje gezeten en genoten van niet-te-versmaden-lekkere bananentaart! We merkten dat in NL het leven begon want de eerste smsjes begonnen binnen te komen. Goed gezelschap, taart en smsjes! Leuk, nu voel ik me helemaal jarig!

Aan het einde van de middag dan maar even terug naar het guesthouse om ons te gaan voorbereiden voor het diner. Wat blijkt… daar stond nog een cadeau te wachten om uitgepakt te worden. Dit cadeau herkende ik omdat ik zelf invloed heb gehad op de keuze. Enkele dagen ervoor waren we samen op stap geweest om een mooi Boeddhabeeld uit te kiezen. We wilden beide een mooi beeld van de afbeelding van “de Bodhisattva van Mededogen” waarvan HH de 14^e Dalai Lama de reïncarnatie is. (Wellicht ken je de afbeelding van de staande Boeddha met duizend armen.. dat is de staande versie. Zo is er ook een afbeelding van een zittende Boeddha met 4 of 6 armen. Dit is het beeld wat we nu hebben als onze Boeddha)

We gingen ons voorbereiden voor het avondeten. Tijdens de wandeling naar het restaurant merkte ik aan het weer stiller worden van Nana dat er weer iets stond te gebeuren waarvan niet geheel duidelijk was of het zou lukken. Wat bleek, ze had een tafel gereserveerd in een restaurant waar normaal geen tafels gereserveerd worden. En niet zomaar een tafel… het was de tafel naast de plek waar op de bar een telefoon stond. Toen we net goed en wel zaten aan onze “witte wijn” (zelfs de Aldi zou het nog niet verkopen) om te proosten ging de telefoon en het was voor mij! Nana begon te stralen… haar idee pakte goed uit! Wat de bedoeling was om tijdens het eten af en toe even te bellen, werd het exact andersom. Tussen alle telefoontjes (en ook nog smsjes van mensen die continu een in-bezet-toon kregen) door, kon ik nog wat koud geworden eten weghappen en af en toe een slok wijn nemen! Wat ongelooflijk fijn om iedereen live aan de lijn te hebben gehad en door al mijn vrienden persoonlijk te worden gefeliciteerd!

Het lumineuze idee van Nana pakte fantastisch goed uit en mijn verjaardag in India werd er één om nooit meer te vergeten!

Ik wil vanaf deze plek iedereen hartelijk bedanken voor alle telefoontjes, smsjes, e-cards en mails. Ik voel me ontzettend rijk dat ik zulke fijne warme vrienden heb en dat de grote fysieke afstand in ieder geval voor één dag héél erg klein leek! Dank dank dank!!!

Natuurlijk ook jij bedankt Nan, dank je voor al je verrassingen… ik kan je ook niet eventjes alleen laten!!

cadeautjes...

Toen we India inkwamen vorig jaar hadden we ons min of meer voorgenomen de grote steden te mijden. Waarom de grote chaos aan verkeer opzoeken als het niet echt hoeft. Inmiddels zijn we èn in Mumbai èn (2x) in Kolkata en nu dus ook in New Delhi geweest! We moesten naar New Delhi om onze visa te regelen voor Pakistan. De terugreis, ook al zal die nog lang duren, lijkt toch een beetje begonnen.

In New Delhi nemen we afscheid van de lifters Marijn & Magdalena omdat zij op een gehuurde Enfield verder gaan. Wij moesten nog een dag langer blijven ivm het wachten op onze paspoorten die bij de Pakistaanse ambassade lagen.

De dag nadat we onze paspoorten terug gekregen hadden vertrokken ook wij uit ND richting noordindia. Onderweg ontmoetten we M&M weer en we besloten samen verder te reizen. Zij op de motor en wij in de LaRo. Na een paar dagen samen cruisen scheidden onze wegen weer omdat wij het plan hadden een ruiger gebied in te gaan en M&M namen een andere route ivm hun naderende terugvlucht naar NL; jammer want het was erg gezellig!

Met ons tweetjes verder een gebied in wat voor ons in het geheel niet lijkt op het India zoals we India kennen. De mensen hebben veelal een Tibetaanse achtergrond en lopen in de meest prachtige kleding en de natuur is er erg ruig. Maar ook hier zou India India niet zijn met haar bureaucratie want voor het gebied waarin wij wilden reizen hadden we een permit nodig. Gelukkig duurde dit maar een dag (erg snel voor Indiase begrippen). Ons plan was om in het nabijgelegen dorpje Kalpa, tien kilometer verderop, te overnachten. En wat bleek…? His Holiness de Dalai Lama gaf daar drie dagen teachings!! Helemaal fantastisch!!! Wat een verrassing en bijzonder om daar bij te mogen zijn!  Om zo dicht bij een persoon te mogen zijn met zoveel uitstraling en die zoveel doet voor de wereld, de wereldvrede en de mensen, puur vanuit liefde en compassie!! Natuurlijk veel lokale mensen die naar de lezingen kwamen en ook enkele buitenlandse toeristen. Juist door dit lokale karakter van de lezingen leek het alsof er veel meer kon; fotocamera’s mee, opnameapparatuur, tassen etc. (We weten van de lezingen van HH Dalai Lama in McLeodganj waar we eind juni heen gaan dat je daar niets mag meenemen ivm veiligheidsmaatregelen). Veel foto’s gemaakt dus, maar vooral genoten van het ervaren van zijn nabijheid. Ongelooflijk!

De laatste dag werd afgesloten met traditionele dans en muziek, natuurlijk in regionale klederdracht. Mooi om te zien. Kortom, het waren dagen om te koesteren (ook al is dat dan weer totaal niet Boeddhistisch..)

Terwijl we op het punt stonden verder te rijden kwamen we Karin en Peter tegen; een Nederlands stel dat al 4! jaar aan het fietsen is. Zij fietsen voor War Child (zie link) het klikte en we besloten samen wat te gaan drinken. Wat bleek? Zij kwamen ook uit Nijmegen, hadden een guesthouse met tv en het was zondag 11 juni. De eerste WK wedstrijd van NL!!! Natuurlijk bier en chips gehaald en gezamenlijk het Nederlands elftal aangemoedigd. De 1-0 was een mooie afsluiter van de Hollandse avond!

’s Avonds bij terugkomst bij de LaRo om te gaan slapen bleken het Duitse stel Jan & Esther hun groene Volkswagen bus naast ons te hebben geparkeerd. Dus ook dat was weer gezellig bijkletsen en verhalen en ontwikkelingen horen over andere overlanders.   

De volgende ochtend dan toch het gebied in gereden waar het allemaal om begonnen was. Met de permit op zak was de controlepost geen probleem en reden we de Spiti vallei vanuit het zuidoosten binnen. Wat ongelooflijk mooi! Elke bocht in de weg (vaak onverhard en soms langs duizelingwekkende afgronden… zie foto’s) gaf weer iets nieuws prijs van deze “wereld van de Goden” zoals de regio genoemd word. Echt onvoorstelbaar indrukwekkend. Toen we het kleine plaatsje Tabo binnenreden leek het een gewoon klein dorpje met ongeveer 500 inwoners. Maar de reden waarom we Tabo bezochten was de tempel. Dit is buiten Tibet de belangrijkste Boeddhistische tempel. Natuurlijk is er ook een monastery bij en de Dalai Lama heeft ervoor gekozen om hier ‘met pensioen te gaan’. Dat houdt in dat hij hier zijn laatste dagen van dit leven zal doorbrengen. Nou, we kunnen ons wel voorstellen waarom! Zo eenvoudig, zo oud, zo sereen, zo puur maar OOOOH zo ongelooflijk mooi dat we er allebei stil van werden. Zo iets hadden we tijdens onze reis nog niet gezien!

Mede dankzij enkele waypoints die we hadden (bedankt G&M) konden we fijn wild camperen in het prachtige “natuurgeweld” dat ons omringde. We gingen dan ook slapen met de gedachte dat we onszelf rijk mogen prijzen. Met name deze laatste dagen waren wel heel speciaal waarop het leek alsof we telkens een nieuw cadeau kregen!

terug in India...

Na onze spirituele zoektocht in Kopanmonastery hebben we Marijn & Magdalena, 2 Nederlandse studenten die ook deelnamen aan de retreat, meegenomen als lifters naar het volgende doel.. New Delhi, India. Eerst nog even langs het Chitwan national park, maar aangezien wij nog maar enkele visumdagen hadden om in Nepal te blijven zijn we daar maar één dag gebleven. Als je ooit rhino’s in het echt wilt zien en je wilt dat graag combineren met prachtige wandeltochten.. dan is er slechts één optie wat ons betreft… ga naar Nepal! Dit land gaan we zeker nog eens bezoeken. Van alle landen die we tot nu toe –tijdens de LaRoreis- hebben gehad, was het telkens na een bepaalde periode wel genoeg en mooi (hoogste tijd) om het volgende land te bezoeken. Dit geldt absoluut niet voor Nepal. Het is dat we nog andere dingen willen bezoeken -zoals de Indiase High Himalaya’s- en vooral omdat de moessonregens steeds vaker en heftiger begonnen te vallen, dat we Nepal uitgaan, anders waren we zeker langer gebleven! Prachtig land, echt een aanrader!

Met M&M dus achterin en volle bepakking op ons, inmiddels goed, gerepareerde roofrack op weg naar New Delhi. Als zojuist-net-bekeerde-rechtgeaarde Boedhisten brengen we op onze voorlaatste dag voordat we Nepal verlaten nog een bezoekje aan de geboorteplek van Buddha, ook weer een UNESCO world heritige site. Leuk om gezien te hebben. Na deze bedevaart raken we op weg naar de grens op alle kleine landweggetjes toch een beetje de oriëntatie kwijt en staan we ineens aan de oever van een rivier. Als we vragen naar de richting van ons volgende oriëntatiepunt (een dorpje met een onuitspreekbare naam en al helemaal niet te typen) wijst iedereen –met een big smile- naar de overkant. Het lijkt er dus op dat we die rivier toch echt door moeten want in de verste verte is geen brug te bekennen. Gelukkig voor Nana wil er net een tractor er door heen gaan rijden. Dit biedt ons de gelegenheid om te kijken hoe diep de rivier is en hoe (niet) te rijden. De tractor rijdt gestaag door de rivier en het lijkt erop dat de diepte goed gaat lukken. Lekker diep maar niet te! We besluiten de rivier door te gaan rijden en prepareren de LaRo. Halverwege de breedte van rivier komt de boeggolf tot aan de rand van de motorkap dus het is flink diep maar de LaRo gaat onverdroten door en veel te snel staan we alweer aan de overkant van de rivier! Fantastisch!

Na nog een laatste nachtje in een guesthouse in Nepal staan we dan toch echt weer aan de grens om India in te gaan. De grenswacht aan Nepalese zijde vraagt ons of we nog terugkomen, dan krijgen we het volgende visum gratis om ons vervolgens weemoedig uit te zwaaien. Aan de andere kant treffen we direct weer de regeltjesvolgers. Als Nana even op een ranzig plastic stoeltje wil gaan zitten, om de nodige grenspapieren in te vullen, wordt ze door de chagrijnige naar zweet stinkende grenspennenlikker (gekleed in een hemdje die hij de laatste 3 weken continu heeft aangehad) nors gecorrigeerd. “NO, chief inspector!”. Hoe durf je Nana.. dat is de stoel van de chief inspector! Hij is er niet maar je mag er niet in gaan zitten!!

Als alle papieren in orde zijn kunnen we door en rijden echt een ander land in.. direct lopen er weer levende biefstukken op straat (zo noemde Marijn de koeien die los op straat lopen, dus die houden we erin!), is het weer toeteren geblazen; terug in het land waar het slagen van de inhaalmanoeuvre volledig afhankelijk is van de medewerking en rijkwaliteiten van degene die wordt ingehaald en van de tegemoetkomende en totaal NIET van de inhalende; alles is zoals altijd weer ongelooflijk vies en vuil en is het één grote chaos op straat. Welkom terug in India! 

en toen wat introspectie...

Na alle intense en spannende ervaringen van bungy-jumpen en raften gingen we terug naar Kathmandu. In de Lonely Planet lazen we dat er de mogelijkheid bestond om bij het Boeddhistische monnikenklooster Kopan, een 10-daagse introductiecursus te volgen. Wij daar naartoe om wat informatie te vragen. Ook in het Boeddhisme bestaat toeval niet, dus toen we bij de receptie vroegen wanneer de volgende cursus begon was het antwoord: "tomorrow"! En omdat het volgens de Boeddhisten niet de kansen die voorbijkomen zijn die je lot bepalen maar de beslissingen die je neemt, namen we de beslissing om deze kans niet aan ons voorbij te laten gaan. We troffen onze laatste voorbereidingen en stonden de volgende middag weer op het klooster waar 350 monniken wonen. Kopan monastery is een onderdeel van de wereldwijde FPMT (Foundation for Preservation of Mahayana Tradition) organisatie die staat voor de Mahayana traditie en is één van de vier stromingen (zoniet de grootste) binnen het Boeddhisme en de Dalai Lama is hun leider. (Voor meer inhoudelijke informatie kijk op de link www.fpmt.org want ze hebben ook in NL -Emst & A'dam- vestigingen waar cursussen gegeven worden.)
Bij aankomst kreeg Nana de laatste éénpersoonskamer (tja, je hebt luxepaarden..) en ik sliep met Huub, een vriendelijke alternatieve genezer uit Emst op één kamer (zal ik al je badkamer en toiletgebruiken maar privé houden, Huub?!).
De 16e mei begon de cursus en 26e was het afgelopen dus eigenlijk waren het 11 dagen. Onze cursusleidster Ani Karin was Zweedse van origine en hielp onze groep van 23 beginnende volgelingen vanuit de hele wereld door onze eerste dagen heen. Met 7 Nederlandse deelnemers waren we de grootste minderheid van de hele groep. Ze vertelde een beetje wat ons dagelijks programma zou worden de komende dagen. Dat we elke dag om 05.45u gewekt zouden worden door een bel om dan om 06.30u met de eerste meditatie te beginnen kwam niet echt als een verrassing; Verder zag het dagprogramma er als volgt uit.. ontbijt, focus-meditaties, lunch, discussiegroepen, teachings door een Lama (een gereïncarneerde Boeddhist-monnnik), theeuurtje, nog een meditatie en dan het avondeten om met het afsluitende vragenuurtje rond 21.00u vol. Vervolgens was het de bedoeling om vanaf 22.00u 's avonds tot en met de lunch volledige stilte in acht te houden. Als bonus moesten we de vijf beloften naleven die iedere rechtgeaarde Boeddhistische monnik dagelijks pleegt te volgen:
1. no killing
2. no stealing
3. no lying
4. no sexual conduct
5. no use of toxicants
De eerste belofte is gebaseerd op de overtuiging dat de Boeddhisten geloven in reïncarnatie en dat je op diverse manieren kunt reïncarneren. Zo kun je weer als mens reïncarneren maar ook als dier of als halfgod! Op basis van deze overtuiging kan het zo zijn dat je mogelijk in één van je vorige levens je wellicht een insect bent geweest en kan het zo zijn dat je moeder van destijds nog steeds reïncarneert als mug of zo. De Boeddhisten doden dus niet want het kan je moeder geweest zijn! Nou, met al onze goede bedoelingen hebben we zo goed als mogelijk deze beloften proberen na te leven (vooral de 4e was het moeilijkste), maar helaas voor de muggen lukte het ons (mijn kamergenoot Huub en ik) na de eerste nacht niet om de eerste belofte te houden, want voor we gingen slapen gingen we toch eerst even op muggenjacht om toch een zo goed mogelijke nachtrust te krijgen. Nou dat ging goed want tijdens onze eerste jacht naar bloedzuigende moeders-uit-een-vorig-leven- hebben we ongeveer 10 van deze irritante wezentjes vermoord! Wel verexcuseerden we na elke gedode mug we onszelf naar Buddha met de woorden "sorry Buddha", om op deze manier toch nog een beetje een goed "Karma" te krijgen. Want dit is het streven van elke Boeddhist gedurende dit leven.. een zo goed "Karma" te krijgen om zo een zo goed mogelijke re-birth te krijgen! Een goed karma krijg je door je toevlucht te vinden in Buddha, het Dharma en de Sangha. Hoe beter je je aan deze drie overgeeft; hoe beter je reïncarnatie; hoe groter je kans op verlichting, het ultieme doel!
Het eten was elke keer vanzelfsprekend vegetarisch en echt heel erg lekker. De theepauzes werden op den duur echt Hollands! Wij Nederlandse deelnemers deelden de eerste dagen volgens goed Nederlandse gebruik koekjes uit, met als gevolg dat alle andere deelnemers ook koekjes gingen kopen in het winkeltje om aan iedereen uit te delen. Uiteindelijk met slechts één doel.. een goed karma krijgen om uiteindelijk tot verlichting te komen! Dat we vervolgens met 5 koekjes bij elk kopje thee zaten, namen we dan maar op de koop toe.
Na acht dagen van oefenen van Tibetaanse mantras; antwoord proberen te krijgen op de vraag "who am I" tijdens meditaties; pijn in de knieën van de Boeddhistische postrations (knielen t/m de neus op de grond uit respect voor de wijsheid van Buddha); complete verwarring opgelost zien worden in helderheid en helderheid zien vertroebelen tot complete verwarring tijdens discussieuurtjes (zo ging onze begeleidende monnik één keer per week naar het centrum van KTM om lekker een stukje vlees te eten.. -no killing?!?!-); en evaluaties gedaan te hebben tijdens maaltijden met elkaar en andere deelnemers; was het de laatste 2 dagen de bedoeling om 24uur volledig stil te zijn. Toch wel weer een hele opgave... vooral tijdens de theepauze!

One, Two,Three......Bungy!!

Toen was het zover.......om zes uur s' ochtends in de bus om te gaan Bungyjumpen!! Hoe dichter we bij de bestemming kwamen hoe meer je de spanning in de bus kon voelen. Voor iedereen was het de eerste keer.....
Terwijl we via de brug naar het resort lopen (we hadden er ook een overnachting bij) krijgen we een eerste indruk: en ja 160 meter is echt-heel-erg hoog!! Gelukkig zit ik in de groep die als eerste mag springen en heeft Dick geregeld dat we in dezelfde groep zitten, wel zo gezellig.
En daar staan we dan, gaat het dan echt gebeuren? Lekkere zenuwen en het gevoel: dit wil ik eigenlijk helemaal niet. Maar dan ben ik toch echt aan de beurt; twee enorme "klittenbanden" worden aan mijn enkels vastgemaakt en ikzelf zit in een tuigje wat vastgeklikt wordt. Eigenlijk ben ik daar helemaal niet mee bezig, het enige wat door me heen gaat is: ik moet dadelijk springen. BRRRRR.....
Dick staat op een veilige afstand te lachen, ik mag nog iets gezelligs zeggen voor de video en dan is het tijd om naar het platform te lopen. Diep ademhalen en dan gaat de bungymaster aftellen: three, two, one....bungy.....maar Nana staat nog steeds op het platform. Het is niet natuurlijk om van een dergelijke hoogte te springen maar ik weet ook dat als ik nu niet spring ik niet meer durf. Ik tel zelf af en...............spring!!!!! AFSCHUWELIJK!!!!! Dit nooit meer denk ik als ik door de lucht naar beneden val NOOIT MEER!!!!!
Op het moment dat het elastiek strak trekt jump ik weer omhoog en mag ik het gevoel weer opnieuw beleven. Dan is er ook meer tijd voor ontspanning en is het ontzettend gaaf. Wat een kick! In een paar seconden is het voorbij, nog even naar boven kijken om te zien hoe hoog het is. Ik ben er van af haha, nu Dick nog.
Van een veilige afstand zie ik Dick springen en hoor hem schreeuwen, gelukkig doet het elastiek ook hier zijn werk. Gaaf gaaf gaaf!!
Met een groepje van acht blijven we overnachten om de volgende dag te gaan Raften.
De rivier staat hoger dan verwacht wat het alleen maar leuker maakt! Op momenten is het echt wel spannend. De stroomversnellingen zijn ingedeeld in kwalificaties: vijf is de hoogste en wij doen een aantal drieën en vieren. We leren samen te peddelen en te reageren op commando's van de instructeur: left forward, right backward, stop, down. In het begin is het nog lachen maar snel wordt het serieuzer en zijn we als team hard aan het werk! Tijdens een snelle raft valt Dick overboord!!! Paniek. Gelukkig is de safety kayaker er snel bij en kan Dick met hulp weer in de boot klimmen. Wel wat geschrokken en voornamelijk heel erg koud kunnen we weer verder. Veel te snel is het voorbij; als team trots dat we het doorstaan hebben!!
Mocht je ooit in de gelegenheid zijn: raften is er erg leuk! En bungyjumpen..? Tjaaa.........